Hokjesdenken

Ongenuanceerd iemand in een hok plaatsen. Meestal gebaseerd op uiterlijkheden. Rode broek, blauw jasje; vast een golfer. Ongewassen haar, paarse wijde broek; een kraker. Het werkt vaak voor mij enorm ordelijk. Alsof ik mensen beter kan inschatten als ze in een bepaald hok gepositioneerd worden.

Hokjesdenken heeft veelal een negatieve lading. Het is nogal egocentrisch van aard. De positieve kant van hokjesdenken is het in staat zijn om te categoriseren. Het generaliserende vermogen van onze hersenen, nodig om alle informatie die we binnen krijgen te versimpelen. Zonder kunnen we niet goed functioneren en het gebeurt grotendeels onbewust. Het is alleen zo jammer dat je meteen bepaalde verwachtingen van een persoon hebt. Je plakt een bepaalde waarde op die persoon of groep.

Vondelpark

Ik fietste afgelopen jaar regelmatig door het Vondelpark naar mijn kantoor. Onafhankelijk van het seizoen en het bijbehorende weer zie je daar clubjes die samen sporten. Van senioren bootcamp, tot fitte zuidas medewerkers samen trainend voor een marathon in New York. Hoor je mijn hersens als hokjesdenken? En zo overviel mij ergens in november het nieuws dat ik in verwachting ben. WOW (voer voor een andere blog). Inmiddels waren de laatste weken op kantoor ingegaan, waardoor de frequentie fietstochtjes door het Vondelpark afnamen. Toch viel mij het volgende op; een clubje zwangeren. Puffend in een cirkel samen sporten. Mijn hokjesgeest draaide overuren. Daar wilde ik toch niet bijhoren? Een groep waar de hormonen je om de oren vliegen en kirrend kwaaltjes worden uitgewisseld. Bah.

Clubje

Nadat het kinderrijke nieuws langzaam was ingedaald (fijne woordspeling), kwam ook de bijbehorende spagaat. In welke hokje hoorde ik nu? Sterker nog, in welk hokje wilde ik horen? Ik zag mezelf altijd in de categorie; work hard play hard, verstandige levensgenieter met af en toe een alcoholvrije maand, verse ondernemer en piekeraar. En nu dan? Ik was enorm bang om in de categorie zwangere geplaatst te worden. Ik ben toch MEER dan alleen dat? Een paar maanden heb ik het super goed volgehouden. Geen hormoonbom clubjes voor mij. En toch begon het op een gegeven moment te knagen. Mag ik mijn buik en zwangerschap omarmen? Je ziet deze waarschijnlijk al aankomen. Een aantal weken geleden ging ik schoorvoetend over de streep. Ik melde me bij mijn voorheen grootste nachtmerrie, het zwangeren sport clubje in het Vondelpark. All the way. En wat was het heerlijk. Ja een deel van de clichés is waar. Iedereen is zwanger en je sport voornamelijk in een cirkel. Alleen zijn dit allemaal fitte vrouwen die meer zijn dan alleen zwanger. Inspirerende levensgenieters die nu noodgedwongen 9 alcoholvrije maanden hebben.

Switch

Hoe graag ik anderen in een hokje plaats, voor structuur en ordelijkheid, zo graag switch ik zelf. Het werkt verfrissend om af en toe eens uit je comfortabele hok te komen, je ogen te openen en je af te vragen of je nog goed zit. Zo zag ik laatst een wijsheid die zichzelf van het praktische nuchtere hok naar het mindfulness zweverige hok verplaatste. Het gevecht voorafgaand was net als die van mij; bang om door te slaan. Bang om jezelf te verliezen. Een hele geruststelling, de wijsheid is niet getransformeerd tot zweefteef en ik ben meer dan alleen maar zwanger.